Pit pit pit

Bir egitim sirketi blog yazma egitimi vermemi istedi. Hem cok heyecanliyim, hem de cok korkuyorum! Altindan kalkar miyim?

Yolumun daha önce kesişmediğine üzüldüğüm insanlar serisinden: Barış Bıçakçı

 

Kitabı elimden bırakamıyorum.

Meğer filmi de varmış. Filmden birkaç görüntü gördüm, hemen kapattım. Kitabın kahramanlarının aklımdaki görüntüleri değişmesin. Kitap bitsin, filmi izleyeceğim. Sonra sıradan Barış Bıçakçı'nın kitaplarını okuyacağım.

güneşli kışlar

Haftasonu Ankara'da aylardan sonra Neframı gördüm, güneşi gördüm.
Senelerdir Ankara'ya gri dendiğini duyarım. Hatta İstanbullular söyler bunu daha çok. "Ankara çok gri!"
İstanbul'da sonbahar başladığından beri bir gün güneş görmedim. Sürekli kapalı, gri bir hava, yağmur.
Ben anlamadım neye gri dendiğini. Binalar mı gri? Ne yapayım renkli binayı hava böyle kasvetli olunca?

Bense güneş ışığıyla şarj oluyorum. Sabah perdeleri açınca içeri güneş girsin istiyorum, sabah ışığı açmak değil. Güne güzel başlamama gerçekten yardım ediyor güneş. Uzunca bir süredir rastlamadım kendisine İstanbul'da, umarım bir gün yollarımız kesişir diyordum ki hava durumu bana avcunu yala dedi.

Zaten iş düzeni dolayısıyla kendimi İstanbul'da yaşıyor değil de İstanbul'da çalışıyor farz ediyorum. O yüzden no problemo. İş yerleri zaten hep floresan. En favorim!

Artık yazı yazacağım, amin.