Kramer vs Kramer. Ağlaya ağlaya bir hal oldum, bir türlü susamadım.
Noluyo ya?
*
Bi de Allah muhafaza çocuğum filan olsaydı herhalde bir hafta ağlardım.
*
Geçen gün de Nevra'yla bizdeki nerdeyse üçbin film içinden film bulamayıp hadi Issız Adam'ı seyredelim dedik.
*
Benim için fazla bişey değişmemiş. Yine ağladım sonunda.
Baya komik oldu hakikaten.
*
Aşk-ı memnu ya da ne bileyim American Pie'da filan da ağlasam tam olacak!
Psikopatlık derecesinde takip ettiğim "Kelime Oyunu" isimli program bugün hatta biraz önce beni çok güldürdü. Çiğdemciğim canım, okuyup elektronik mühendisi olmuşsun, 9 tane enstrüman çalıyormuşsun, masa tenisi şampiyonuymuşsun. Seni cidden sevdim. Bence yarışmada gerçek performansını gösteremedin. 7000lere çıkman çok mümkündü. Peki Çiğdemcim canım, darılmak bozulmak yok. Sana sormak isterim, ne o saçlar yahu?!
-
Ayşeeee, dalga geçme insanların dış görünüşüyleeee. Çok ayıp. Hem bazen insanlar fazla zekadan böyle alternatif tercihler yapabilirler! Hiç saçı çok düzgün bir dahi gördün mü?? :)
*
Bu fırsatla yarışmadan söz etmiş oldum. Pazar günü ayın final var. Benim azıcık medeni cesaretim olsa çoktan başvururdum ve muhtemelen oraya çıkıp adımı bile söyleyemezdim. Hatta TV karşısında seyrederken yaptığım gibi kazık sorularda "Amma saçmalamışlar yaa!" ya da tüm ukalalığmda "Böyle bi kelime yok!" diyebilirim stüdyoda ve Türk halkının gönlünde bu hareketlerimle taht kurarım! Tam bunu yazarken mesela rüku kelimesini rücu olarak söylediğimi fark ettim. Çıksam söylesem rezalete bak. Neyse k Doruk çıkıp herkesi yenecek, benim de oturduğum yerden içim soğuyacak!
Merhaba. Ben Ayşe'lerin salonundaki sehpanın üzerinde yaşayan turuncu çiçekli kaktüsüm. Bu aralar burası çok sıcaklaştı ama ben yine de evin en serin yerinde olduğum için şanslıyım.
*
Ayşe bu ara sadece ot, bitki filan yiyor. Allahtan dikenlerim var da beni yiyemiyor. Yazık bu kilo verme olayını renkli bir hale getirebilmek için değişik salatalar yapıp duruyor. Ton balıklı, peynirli, hatta bugün beni çok güldürerek kuzu şişli salata yedi. Neyse ki bu iki üç günde 1 kilo vermiş. Nevra'ya söylerken duydum.
*
Evde kimse yok bu aralar. Ayşe işe gidiyor, Mert de okula. Öyle bütün gün salak salak oturuyorum.
*
Biraz önce Ayşe içerden "Aman beee!" diye bağırdı. Galiba yine Lost seyrediyor ve bir şey anlamıyor. Ay keşke beni de içeri götürse de biraz Jack, Sawyer filan görsem.
*
Ayağımızı suya sokamadan Temmuz da bitti be blog.
Bugün gittigidiyor'dan bikini baktım. (Üşengeçliğin bu kadarı!) Alışveriş merkezlerine karşı gitgide yükselen bir gıcıklğım olduğundan dolayı neredeyse hiç alışveriş yapmıyorum artık. Oturduğum yerden şu bikini işini de hallediyim diyordum ki, sinirim bozuldu. Başbakan dedi ki "Son dönemde bazı cinayetler duyuyorsak anne babalar olarak kendimizi hesaba çekmeliyiz. Çocuğumuz nereye giderse gitsin diyemezsiniz, diyemeyiz. Kendi başına bırakılan ya davulcuya ya zurnacıya"...
*
Hayır. Siz her şeyi yanlış anlamışsınız. Devlet denen şey bu yüzden var. "Kendi başına kalmış insanlar" bir şeye güvenebilsin diye. Ülke ahır gibi olmasın; güçlüler güçsüzleri pataklayıp ellerinden parasını, özgürlüğünü ya da KAFASINI alamasın diye var. Onları caydıran bir şey olsun, canının her istediğini yaparsa bunun yanına kar kalmayacağını bilsin diye var.
*
Kimse bana çocuğunuz, onu serbest bıraktığınız için öldü diyemez. Öldürülmüş bir kişi için hiç kimse"ya davulcuya ya zurnacıya kaçacaktı zaten" imasında bulunamaz.
*
Ben çocuğumu sürekli gözlem altında tutacaksam güya güvenliğimizden sorumlu merciler ne halt ediyorlar?
*
Bu ne cüret?
*
Çocuğumu sizin yanınızda görmektense, davucunun zurnacının yanında görmeyi bin kere tercih ederim.
- nuteras (bellissimo! manzara bir numara.)
*
*
*
*
*
*
Elbette yurtdışı gezilerinin en heyecanlı kısımlarından biri yeni şeyler yemek. Aslında gitmeden önce yaptığım araştırmalarda çok güzel restoranlar bulmuştum ama nedense akşam yemeğini gidip de şık bir yerde tek başıma yiyecek olgunluğa henüz erişemedim. Cafeler ve hatta orta halli restoranlarda tek başıma yemek yiyebilir, şarabımı içebilirim ama nedense güzel restoranlara illa birileri ile gitmek gerek. Ben de bir gün yeterince büyüyeceğim ve bunu da yapmayı başaracağım!
*
Bir önceki yazıda söylediğim gibi, ben aslında Viyana'da kendimden çok daha üstün bir yeme içme performansı bekliyordum ama çoğu şeyi yerken zorlandım. Hatta midem öyle kötü oldu ki yurtdışında asla yapmayacağımı düşündüğüm şekilde gidip güvenli liman Starbucks sandviçi bile yedim.
*
Kafeler ve restoranlar çok şirin. Dışarıdan bakınca mağaza gibi duruyordu çoğu! Şu yandaki fonta hastayım zaten, kendimi orta çağda hissediyorum :)
*
Avusturya mutfağı çok da çeşitli değil aslında. Her yerde sosis var! :) Benim gibi sosis, sucuk, salam gibi şeylerin tadını bile bilmiyorsanız bu "Würst Stand" denen sosis büfeleri çok çekici değil. Avusturya, özellikle de Viyana mutfağının ennn bilinen yemeği şinitzeli ise denememek olmaz tabii. Ben normalde şinitzele çok bayılmam, nadiren yerim, yüz yıl yemesem de ah bir şinitzel olsa demem. Amaaa Viyana'da yediğim şinitzel hakikaten çok lezzetliydi. 
Asıl plan Figlmüller'de yemekti ama içerideki çılgın turist kalabalığı beni korkuttu. Ufak ve şirin bir restoranda şinitzel ve üzerine de apfelstrudel yiyerek turist olmanın gereklerini tamamladım. Avusturya'nın ünlü tatlısı Apfelstrudel aslında bildiğimiz elmalı tatlı. Çok aman aman bir şey değil ama herkes bayılıyor. Denedim, güzeldi. That's it. Avusturya bana pek yaranamadı bu konuda anlayacağınız üzere :))
*
Sachertorte ise denemeye değer bir tatlı. Kayısı marmelatlı çikolatalı kek olarak tarif edebiliriz sachertorte'yi. Özellikle Sacher Hotel'in cafesinde çok iyi olduğu söyleniyor, ben orada yemedim. Bu arada Madonna, Robbie Willams filan gelince Sacher Hotel'de kalıyormuş. Viyana magazin servisi.
*
Oberlaa konusuna değinmeden geçmek istemiyorum. Hala nasıl telafuz edildiğini bilmediğim bu pastane-cafe harika bir yer. Ben içimden Oberlaaaaa diyip güldüm hep ama şimdi siz beni duyamadığınız için gülemezsiniz :) Oberlaa'nın makaronları rengarenk. Ben elimdekileri yiyip bitirdiğimde anca kendime geldiğim için vitrini çekmekle yetinme durumunda kaldım. Bir de çay istedim ve yanında şeker harika bir şekilde geldi. Çikolatadan kaşığı duymuştum ama kristal şekeri duymamıştım. Onu çayın içinde eritip, "olmuş mudur, oldu ama çok oynayasım var, ay şimdi de çok tatlı oldu, dur üzerine biraz daha ekleyeyeyim" gibi eğlenceler sundu bana. Sonra diyorlar ki "Nasıl sıkılmıyorsun tek başına?". İşte böyle! :)
*
Dikkatimi çeken bir diğer şey şarap kadehlerinin miktara göre işaretli olmasıydı. Ona göre sipariş veriyorsunuz. Genelde 1/8 lik ölçüde içiliyor. Ben bu işaretleme olayından pek hoşlanmadım. Sanki cimrilik gibi geldi ama aslında tam tersini de düşünebiliriz değil mi? Yani az konmasını önlemek için de olabilir. Biz Türkiye'de bir kadeh istiyoruz ve asla ne kadar geleceğini bilmiyoruz. Biz böyle yuvarlanıp gidebiliriz ama elbette ki Avusturyalılar böyle bir başı boşluğa izin vermezler!!!
*
Ve çoook uzun zamandır özlediğim şeye kavuşmak da Viyana'ya kısmetmiş. Belki daha önce bahsetmişimdir, İtalya'nın kuzey kesimlerinde Spritz diye bir içki hazırlarlar. İçinde Aperol, şarap, gazoz gibi şeyler olur. Ben bunu Türkiye'de bir türlü bulamıyorum. İşin kötüsü evde
kendim yapmak istiyorum ama Aperol bulamıyorum. Neyse efendim bir akşam eğitimdeki diğer kişilerle dışarı çıktık ve ben Aperol şişesi gördüm. Cesaretimi toplayıp Spritz sormaya karar verdim. Türk çıkan (sürpriz sürpriz) garson kız ile konuyu konuştuk. Avusturya'da spritz denen
şeyin İtalya'dakinden farklı olduğunu ama istediğim şekilde yaptırmaya çalışacağını söyledi ve başardı! Ben de spritzime kavuştum. Rehberlerim, şemsiyem ve turuncu bardağımla mutlu bir akşam geçirdim..
*
Zanoni & Zanoni gerçek İtalyan dondurması yapıyor ve öyle çok tutuluyor ki bahçesinde yer bulmak neredeyse imansız.
*
Viyana'da her tür mutfağı bulmak mümkün. Özellikle sushi inanılmaz yaygın. Akakiko isimli Japon ve Thai yemekleri yapan fast food cafe her yerde. Tahmin edersiniz ki Türk mutfağı da itediğiniz her yerde. Birçok yerde şubesi olan Bizi Pizza'lardaki herkes de Türk. Adım başı karşınıza çıkan balık fast fod'çusu Nordsee de McDonalds ya da Burger King'dense daha iyi bir seçenek. Bir de Mariahilfer Strasse üzerinde McCafe vardı. McDonalds'ın cafesi. Muhtemelen yakın zamanda bizde de olur..
*
Viyana'da yeme içme konulu programda bize ayrılan sürenin sonuna geldik. Esen kalın sayın seyirciler.
E artık bir zahmet bi iki kelime yazsam iyi olacak Viyana hakkında.
Bu benim Viyana'ya ilk, Avusturya'ya ikinci gidişim oldu. Gerçi Viyana orada bulunduğum sürece üzerime günde 20 saat sağanak yağmurlar döktü ama ben yine de orayı sevdim. Bir şehri ziyaret ederken ne soğuk, ne de sıcak sakıncalı yağmur kadar. Çünkü şehirler herkesin bildiği gibi en iyi yürüyerek görülüyor ve yağmur varken kafanızı kaldırıp etrafa bakmak biraz zor oluyor. Yine de kaldığım süre kısa olmadığı için Viyana'nın hakkını verdiğime inanıyorum. Buradan pembe şemsiyeme sevgilerimi iletirim.
Şehrin kalbinin attığı yer Stephansplatz. Adını koskocaman gotik kiliseden alan bu meydanın etrafı kafeler ve mağazalarla dolu sokaklarla çevrili. Burası her daim kalabalık. Hatta ilginç bir durum var. Ben çok yakın olduğunu düşündüğüm meydana ulaşmaya çalışırken, etraftaki in cin top oynama halinden çok şüphelenmiş halde elimdeki haritayı evirip çevirirken birden kendimi bu çok kalabalık meydanda buluverdim. Yani etrafındaki sokaklar meydanın aksine çok çok sakin olabiliyor, benim biraz tuhafıma gitti :) 
kitabım olmalı. Babam da bana Amelie Nothomb'un Kıran Kırana isimli kitabını önerdi. Kitap o kadar keyifliydi ki 2 günde bitirip kitapsız kaldım.) 
