BU ARADA GEÇEN YIL SORMUŞTUM HATIRLARSAN YEMEK KURSUNU EKİMDE BENDE BAŞLIYORUM ORADA ÇOK SAĞOL SENİN SAYENDE ÖĞRENMİŞ OLDUM..UMARIM KEYİFLİ GEÇER VE BLOGUMDA YAYINLARIM
Bir tesadüf sonucu bloguna ve sana rastladım sevgili Ayşe.. kaç gündür fırsat buldukça okumaya ve okudukça seni tanımaya çalışıyorum.. Bir paragrafında yazmıştın ne garip değil mi "insan tanımadıgı birini nasıl sevebilir"? Sevebiliyormuş gerçekten. Çok çok güzel bir blog hazırlamışsın, seni yürekten tebrik ediyorum. Gezdiğin yerleri görmek, hissettiklerini hissetmek, ortak noktaları yakalamak, baktığın pencereden dünyayı görmek çok güzel. her okudugum yazıda birşeyler yazma isteği uyandırıyorsun. O yüzden daha fazla dayanamayıp burdan kutlamak istedim. Yol haritası oluyorsun bir sürü insana..nerey gitmeli, nerde kalmalı, ne yemeli? Bunlar çok önemli şeyler. Hele o muhteşem yemek fotografları yok mu? bu arada seni çok merak ediyorum ama çocukluk fotografından başka fotografına rastlamadım..Ynılmış olabilir miyim? SEVGİLER AYTEN
Bir varmış, bir yokmuş. Ayşe adında bir kız varmış. ODTÜ’ye girmiş, mühendis olmuş. Okuldan sonra, hayalini gerçekleştirmek için kalkmış İtalya’ya gitmiş. Orada bir yandan MBA yapmış, bir yandan seyahat etmiş. Bu blogu da o sırada açmış zaten. Kalbinin yarısını oralarda bırakmış, geri gelmiş. Eylül 2007 itibariyle iş hayatına atılmış. Hamster gibi tekerlek çevirme hissinden bir türlü kurtulamamış, bu konuyla başı dertteymiş. Hayata karşı zaptedemediği binbir türlü heyecanı varmış. Her şeyi denemek istiyormuş. Yazmayı, okumayı, iyi yemek yemeyi, mutfakta farklı tarifler denemeyi, seyahat etmeyi, hayatta gidip görme ihtimali milyonda bir olan yerlerle ilgili araştırmalar yapmayı, hipnotize olarak film izlemeyi çok severmiş. Ülkede olan biten konusunda ayrı dertli, üst üste dizilen kitaplar ve filmlerin ne zaman okunacağı ve seyredileceği konusunda ayrı dertliymiş. Bir yandan MAG dergisinde yazılar yazıyormuş. Ayşe’nin devamlı yazası varmış, blog uyuşturucu vazifesi yapmaktaymış. Nev-i şahsına münhasır masal hala devam etmekteymiş..
8 kişi konuştu:
ehhihhi, şeker ayşe:=)
Bu acilir-kapanir sandalyelerden bizde de vardi, teey tey
Köpecikler kimdir? :)
SÜPER YA NE SEVİMLİSİN ÖYLE..KLASİK CANIM ÇOCUKLUK İZLERİMİZ:))
BU ARADA GEÇEN YIL SORMUŞTUM HATIRLARSAN YEMEK KURSUNU EKİMDE BENDE BAŞLIYORUM ORADA ÇOK SAĞOL SENİN SAYENDE ÖĞRENMİŞ OLDUM..UMARIM KEYİFLİ GEÇER VE BLOGUMDA YAYINLARIM
köpecikler çok şiriiinleeer...
yoksa bu palmıye o postta benımle aynı boydayken fotomuz var dedıgın palmıye mi?
Bir tesadüf sonucu bloguna ve sana rastladım sevgili Ayşe.. kaç gündür fırsat buldukça okumaya ve okudukça seni tanımaya çalışıyorum..
Bir paragrafında yazmıştın ne garip değil mi "insan tanımadıgı birini nasıl sevebilir"?
Sevebiliyormuş gerçekten. Çok çok güzel bir blog hazırlamışsın, seni yürekten tebrik ediyorum. Gezdiğin yerleri görmek, hissettiklerini hissetmek, ortak noktaları yakalamak, baktığın pencereden dünyayı görmek çok güzel. her okudugum yazıda birşeyler yazma isteği uyandırıyorsun. O yüzden daha fazla dayanamayıp burdan kutlamak istedim. Yol haritası oluyorsun bir sürü insana..nerey gitmeli, nerde kalmalı, ne yemeli? Bunlar çok önemli şeyler. Hele o muhteşem yemek fotografları yok mu? bu arada seni çok merak ediyorum ama çocukluk fotografından başka fotografına rastlamadım..Ynılmış olabilir miyim?
SEVGİLER
AYTEN
Post a Comment